Garnwerd - Groningen

De dag begint vroeg na een wat onrustige nacht. Om 6 uur worden we wakker en ik denk nog aan de opmerking van Pieter van gister: "Er gaat niks boven Groningen". Grappig want daar was onze eerste etappe en ons eerder Pieterpad avontuur waarbij Timo en ik een heerlijk weekend hadden in Pieterburen en onderweg naar Winsum. Dus er gaat nog best wat boven Groningen. 

Ik pak alvast wat spullen in en om 7 uur gaan we aan het ontbijt. Janny heeft ontzettend uitgepakt en de hele tafel staat vol met allerlei lekkere dingen. 5 soorten zelfgemaakte jam (ook courgette jam!!), verschillende soorten brood, een antieke kinderstoel voor Timo die ze nog ergens tegenkwam met wat speelgoed, drinken, yoghurt. Teveel om op te noemen. De kinderstoel is 47 jaar oud en is een paar jaar geleden nog gebruikt voor een Oekraïens meisje die vanaf 3 maanden oud bij hen in huis was met haar moeder en twee oudere brusters. We hebben het daarover bij het ontbijt (overigens eten zij zelf later) en over het huis waar ze wonen, ons huis en wat andere dingen. 

Het weer ziet er niet heel lekker uit, het is grauw en grijs, maar tijdens het ontbijt zien we toch de eerste zonnestralen. Met een volle buik besluiten we de laatste dingetjes in te pakken en lekker op pad te gaan. We bedanken Janny voor de gastvrijheid en wensen elkaar een fijne dag. Bijzonder hoe mensen op je pad komen als passanten. We gaan het eerste stukje net iets anders omdat dat qua route wat beter uitkomt om weer op het Pieterpad te komen. Anders moeten we terug en een stuk hetzelfde lopen en in tegenstelling tot gister, had ik nu meer voorbereidingstijd en zag dit er leuk, mooi en logisch uit. 

We lopen weer en Pieter is bezig met de afstand, de tijd die we nog MOETEN en we gaan hierover in gesprek. Hij legt uit dat we voor hem net zo goed ergens thuis kunnen lopen. Ik vertel hem over een filmpje wat ik ooit heb gezien over dezelfde reis vanuit twee perspectieven. Degene die alleen bezig is met het einddoel en waarbij het dus niet snel genoeg kan gaan en degene die onderweg alles ziet en dus met een heel andere ervaring aankomt. Een ook over mijn beleving tijdens de tweede dag van de eerste etappe. We oordelen niet, concluderen niks en lopen verder. In de weilanden om ons heen zijn heel veel hazen te zien. Veel in paartjes die achter elkaar aan hollen. Timo kletst enorm van zich af en het lijkt alsof hij zijn eigen volumeknop aan het ontdekken is. Zelfs de koeien langs het pad zijn onder de indruk en kijken met interesse naar onze kleine man. 

Het heeft geregend vannacht en de wildroosters die we tegenkomen zijn glad. We geven elkaar een hand en betreden ze alsof we op het ijs lopen. We zien veel dieren, zwanen, ganzen, kikkers, hazen, vee en vogels. Het is verder stil en er is (nog) geen volk zo vroeg uit de veren. Pieter zegt dat hij dit ook wel eens thuis wil doen met een klompenpad om deze tijd. In alle rust lekker wandelen. Dat lijkt me heerlijk. Al na iets meer dan een kilometer krijgen we de melding vanuit Komoot dat we het Groninger landschap hebben bereikt. De paden lijken op de paden van gister met één groot verschil. Er zijn ontelbare slakken. We proberen hier goed naar te kijken en er geen dood te trappen. Ik bedenk me dat wij eigenlijk niet veel anders zijn dan de slakken. Wel die met huisje dan, want die naaktslakken IEWL. Met alles op onze rug, trekken we over het pad voor ons, niet weten wat we tegenkomen en wanneer we daar zijn waar we willen. Zouden die slakken ook een plan hebben? 

Het hele eerste stuk lopen we langs het water, het is heerlijk vrij. We steken het water over en komen nog een groepje ruiters tegen. Nu komen we op een soort schelpenpad langs het water en de jassen zijn inmiddels uit. De zon breekt door en schittert op het water. We worden verwarmd. Timo ligt alweer lekker even te slapen achter ons. Ik zoek een mooie schelp om mee te nemen als herinnering en iets verder zie ik een prachtig hartjesblaadje. Een aanleiding om het te hebben over onze jaarlijkse trouwdag jubileum en het weer wat eigenlijk overeenkomt met vandaag, zon, wind en kans op regen. 

We zijn ongeveer op de helft en besluiten dat als we ergens een bankje zien even te stoppen om wat te drinken en Timo ook wat fruit te geven. Hij wordt langzaam wakker achter ons en begint met zijn voetjes te trappelen en vingers te kriebelen op mijn rug. Weer horen we op bepaalde plekken concerten van kikkers en op sommige plekken stoppen we even om te kijken of we ze kunnen vinden tussen het riet en kroos. 

We lopen langs een grote kudde jonge vriezen die deels liggen te slapen in de wei en Pieter zegt dat hij dit wel mooie paarden vindt. Een slank hoofd en een korte vacht en mooie kleur. We komen leuke teksten tegen in open handen geschreven en vinden een bankje aan de rand van het bos. Daar stoppen we even, gaan lekker zitten en lassen een korte pauze in. 

We lopen weer verder en komen in Selwerd. Net voordat we hier middenin stappen, komen we langs een prachtige begraafplaats waar de graven langs het water in het bos zijn. Niks herkenbaar van een regulier begraafplaats. Dan staan we er precies tussen: veel flats en een complete inrichting voor een wijk met speelveldjes, een zwembad, een school en nog meer. Het ziet er een beetje troosteloos uit. 

We komen langs een paal met de continenten erop. Onderaan de paal zijn allemaal schoenen. Ik kijk in het boekje en lees dat het de Levensloop heet en dat de schoenen staan voor de 87 nationaliteiten die hier in Selwerd woonden.  

We komen dichterbij het centrum van Groningen en lopen door een woonwijk. Wat een contrast met die stukken door de landerijen. Hier wordt aan alles gebouwd, alles ligt overhoop en we moeten ineens meer opletten op de route omdat er veel straatjes zijn. We zien in de verte een restaurantje, maar het lijkt alsof de route daar niet langs gaat. En omlopen voelt niet als een fijne optie zo aan het einde. Maar ineens worden we midden over het terras gestuurd en hebben ze een "to go" loket. Dus bestellen we wat te drinken en wat lekkers. Er zitten twee dames op het terras die hardop bespreken dat de ene eerst dacht dat wij misschien "die wandelroute" lopen, maar dat dat niet kan met de hoeveelheid bagage die we hebben. Zo bescheiden als ik ben, reageer ik daar natuurlijk op en vinden ze het bewonderenswaardig dat we met zo weinig spullen met zijn drieën aan het wandelen zijn inclusief overnachting, een chapeau van de mevrouw. We worden door het Noorderplantsoen gestuurd met ons ijsje en brownie en komen vanaf hier wel echt veel volk tegen. Veel studenten, hardlopers, wandelaars en mensen met honden. Ik kan me voorstellen dat het hier op een zomerdag afgeladen vol is. 
 

We komen bij de aanlegkade van Groningen en zien mooie boten en naderen het centrum. Via de A-kerk naar het marktplein en dan valt ons oog op de toren. Net wat spettertjes regen dus van onder de paraplu bekijken we dit mooie uitzicht.

Daarna ruiken en zien we een crêpe winkeltje. Pieter vraagt of ik een crêpe wil en we stoppen om er een te halen en onderweg op te eten. Heerlijk! Daarna herken ik de weg naar het station en is het einde in zicht. We lopen op het prachtige station van Groningen af waar onze tocht gister toch wel een soort van begon. Vanaf daar stoppen we onze route en lopen naar de parkeerplaats. Het laatste stukje valt er wat regen en het is net genoeg om even de paraplu erbij te pakken. We laden onze spullen en onszelf in en rijden naar huis. Op de terugweg tanken we nog even bij de Tango in Wapenveld en we lachen om de naam van de garage die daar zit: Van Winsum. Dat krijgt nu een andere betekenis. Eenmaal thuis rommelen we lekker wat aan, doen met zijn drieën een siesta en sluiten het avontuur van dit weekend af. Al zal de herinnering blijven.