Klaar voor de start

Vanmorgen werd Timo om 5:50 uur wakker en zoals wel vaker, viel hij daarna nog in slaap totdat we hem om 8:15 uur wakker moesten maken voor de osteopaat. 
Alsof ik weer even een klein meisje was die wakker werd op haar verjaardag en niet kon wachten, ging ik wel uit bed. Een beetje opruimen, onze kleding voor vandaag klaarleggen, de paardjes voeren, heerlijk! Toen naar de osteopaat en daarna stond alles in het teken van ons naderende vertrek. Met wat gezonde spanning de laatste dingetjes op orde en gelukkig mama die er was voor Timo. 
 

Rond kwart over 1 zwaaide we af vanuit Heerde en gingen we samen onderweg naar Winsum. Timo was erg gezellig in de auto en heeft de gezelligheid afgelost met een half uurtje slaap. Eenmaal bij de P+R in Winsum pakte ik de tas, installeerde alles in de wandelmodus en gingen we richting onze bus. Er waren meer wandelaars met rugzakken en we kregen leuke reacties. Wachtend op de bus realiseerde ik me dat dit een avontuur vol eerste keren zal zijn, zo ook de rit met de bus voor Timo. Hij zat heerlijk in de tas dus ik heb hem daar lekker in laten zitten. Hij keek vol verwondering van mens naar mens in de bus en had de nodige interactie. Een mevrouw naast me zat te mopperen tegen haar man dat ze nu wel lag genoeg met haar zware tas had gelopen. Later zag ze Timo zitten en vroeg ze of ik met hem op mijn rug en onze spullen zou gaan lopen. “Hoe dan?”. Alles gaat om de keuzes die we maken realiseerde ik me. Zoals een liedje van Marco Borsato op de heenweg door de speaker luidde 

“Hoe mooi kan het leven zijn Het is maar hoe je kijkt, het is maar wat je droomt Hoe mooi is jouw werkelijkheid, jüj bent net zo rijk
Zo rijk als je je voelt”

Steenrijk voel ik me! 

Aangekomen in Pieterburen lijkt het wel een film. Veel wandelaars, alleen maar mensen te voet. Ik zie bordjes met “wad lopen” en “start Pieterpad”. We zijn er! We gaan het doen! Wie had dat gedacht? 

Slechts een stukje van de bushalte is ons gastenverblijf. Ik werd hartelijk maar enigszins verbaasd begroet omdat de eigenaresse dacht dat ik met een baby zou komen. Ze zag helemaal niet dat hij lekker op mijn rug hing. Super hartelijk werden we ontvangen, ze had onze kamer nog verwisseld zodat we een tweepersoonsbed hebben, er stond een kinderstoel klaar en aan alles was gedacht. En om heimwee de kop in te drukken, zit onze kamer aan een paddock paradise met een bejaarde fjord. Gezellig! 

In de kamer heb ik Timo op de grond gelegd en ben ik alles gaan uitpakken, zoals ik dat altijd overal het liefst gelijk doe. Timo vermaakte zich enorm en ging de hele kamer door (in zijn achteruit weliswaar). 

Met alleen het hoognodige zijn we vervolgens het terras opgegaan en kwamen onderweg nog wat leuke dingen tegen. Ik dacht aan een verhaal wat ik ooit las over het verschil tussen mensen. De ene is bezig met het eindstation en dat kan niet snel genoeg. Elke seconde is te lang en levert frustratie op. Terwijl de ander geniet van alles wat er onderweg is en verwonderd is wanneer het eindstation bereikt is. Ik wens mezelf die tweede variant toe.

Op het terras hebben we allebei lekker gegeten en gedronken en daarna zijn we nog via een soort receptie met mini souvenirs winkel terug gelopen naar onze kamer. Nog even gezellig met Pieter gebeld en een rondleiding door onze kamer gedaan. 
 

De fles zit erin en na een slotstuk met nog even veel energie ligt Timo nu heerlijk naast me te slapen. We zijn samen❤️