Proloog Pieterburen

Na een ietwat onstuimige nacht, begint onze ochtend om 06:00 uur gezellig. Ik kijk het journaal terwijl Timo gezellig naast me ligt te spelen en te brabbelen. Om 8 uur komt het ontbijt, heerlijke broodjes met verschillend beleg. We gaan samen aan tafel en smullen ervan. Na een paar hapjes van mijn gekookte ei, lijkt hij de smaak steeds beter te kunnen waarderen.

Zoals gehoopt valt Timo daarna nog lekker even in slaap terwijl ik wat lees en is hij rond 9:15 uur weer wakker. Ik pak de tas in en kleed me aan om vervolgens zijn fruit te geven. Ik help hem in de tas en de B&B eigenaresse vraagt of ze een foto mag maken voor haar dochter. Haar dochter is een fanatieke wandelaar en organiseert wandelvakanties als werk. Ze is nu 20 weken zwanger en “moet” echt deze tas zien. 
Zij wint de uitspraak van de dag (leuke suggestie van Ien voor in haar prachtige boekje). Ze liep langs onze kamer en hoorde mij in gesprek met Timo. “Wat fijn om jou normaal te horen praten tegen je kind”. Ik lach om de uitspraak en haar toelichting over wat ze vaak ziet en hoort, zeker omdat Pieter en ik het hier regelmatig over hebben. 
 

Om iets over tienen heb ik mijn Komoot route paraat op mijn watch en vertrekken we vanaf de Waddenhoes. Het eerste stukje is langs de weg, al is het niet vergelijkbaar met langs een gewone weg lopen. Het is rustig. Ik voel gelijk de warmte van de zon. Ietwat nieuwsgierig kijk ik voor me uit of ik nog andere wandelaars zie. Het lijkt rustig. Ondanks dat de proloog geen officieel onderdeel is van het Pieterpad omdat het een rondje is, kom ik toch het eerste bordje tegen. Een mooi moment! 

We lopen verder over een smal wandelpaadje door de landerijen. Langs boerderijen met onder andere lammetjes. Wat past dat goed bij dit heerlijke weer ☀️

De kerktoren van Pieterburen wordt steeds wat kleiner.

Na een kilometer of 2,5 voel ik een handje op mijn schouder. Bij ons allebei komt de rust. Bij Timo in de vorm van stilte gevolgd door wegdommelen, bij mij door een stroom van tranen. Wauw, die had ik niet verwacht. Het voelt alsof ik mijn geluk niet anders kan uiten dan door ze te laten lopen. Al snel voel ik dat de combi van zonnebrand en tranen niet de beste is, maar goed dat voelt als het minst belangrijke.

Naast alle gedachten die voorbij komen, is er 1 zin die steeds terug komt in mijn hoofd “ik draag je” en al snel heb ik een klein gedichtje in mijn hoofd. Ik schrijf hem op in datzelfde mooie schriftje zodat ik hem niet vergeet. 
 

Ik draag je 

Voor zolang als dat mag

Ik hou zielsveel van je

Vanaf het moment dat ik je zag

Waar je ook heen wilt

Ik volg het pad waar jij ook gaat

Weet wat er ook gebeurt 

Dat deze trotse mama naast en achter jou staat

Ik geniet van je hand op mijn schouder

Van je geluidjes en je lach

Ik draag je Timo

Voor zolang als dat mag

Net als de kraan van tranen gestopt is met lopen, kom ik langs een prachtige plek. Ik maak een foto en besluit er toch ook maar één te maken waar we niet op staan. 

We lopen over een wildrooster en gaan de dijk op. Ik ben benieuwd wat we boven gaan zien. Er lopen veel schapen en het Wad is duidelijk te bekijken. Hier kan ik zo ver kijken dat er wel wat mensen zijn. Iedereen begroet elkaar vriendelijk en eenmaal voorbij wordt er vaak nog even omgekeken omdat men zich dan realiseert dat er iemand achter me ligt te ronken. 
 

Het hele stuk is door middel van wildroosters verdeeld voor steeds kleine groepjes schapen. We moeten er wel een stuk of 8? over wat toch steeds een beetje spannend voelt.

We gaan weer omhoog en lopen langs de ijzeren man die het Wad bekijkt. Er staan schapen onder te schuilen voor de zon. 
 

Net voordat we weer door de landerijen gaan, wordt Timo rustig wakker achter me. Ik besluit lekker een plekje in de schaduw in het gras op te zoeken en even lekker te zitten, wat te drinken en even te knuffelen. Er komen wat mensen langs die stuk voor stuk benoemen dat ze het zo leuk vinden dat ik met hem dit doe.

Na een tijdje til ik Timo weer in de tas en gaan we verder. Nog ongeveer 2,5 km te gaan. Hij is lekker geluidjes aan het maken achter me en zoekt af en toe contact in het spiegeltje wat ik op de tas heb gemaakt. Ineens voel ik wat spetters en al snel worden het er wat meer, ik kijk en zie dat we nog 500 meter moeten. De regenhoes om doen, duurt denkt ik langer dan doorlopen dus kies ik voor het laatste. Timo is het er niet helemaal mee eens en laat horen dat hij de regen (of de kou die we daardoor voelen) niet echt leuk vindt. Met een maïsstengel lijkt hij genoeg afgeleid en we zijn weer snel terug. Ik doe hem thuis lekker warme en droge kleren aan en geef hem een fles. Na de rugzak wil hij graag nog even bewegen en heeft hij veel energie dus het duurt een tijdje voordat hij vervolgens in slaap valt. We doen samen een siësta en bij het wakker worden, zie ik dat we onze reservering op het terras gemist hebben. Timo wordt niet heel gezellig wakker, dus we doen rustig aan. Ik vul de tas met de dingen die we voor nu even nodig hebben en til hem gewoon in mijn armen naar het terras van Waddengenot. Daar eet hij zijn groente, drink ik voor het eerst een Limoncello Spritz (niet zo lekker als de Aperol, maar goed te doen!) en bestel ik wat te eten. 

Na het eten loop ik terug met hem weer in de rugzak. We bellen vanaf ons bed gezellig een tijdje met Pieter die in bad zit en Timo de fles drinkt. Timo heeft echt door dat hij zijn vader ziet. 
Na het bellen gaan we samen nog even douchen. Ik bedenk hoe ik dat zelf voor elkaar krijg en besluit dat de IKEA kinderstoel hier top voor is. Ik douche eerst en heb hem in zijn luier in de stoel met een speeltje. Hij vindt het wel grappig volgens mij. Dan pak ik hem erbij en zoals gewoonlijk geniet hij van het water. Daarna droog ik hem af, masseer hem nog even en maak, terwijl hij nog even druk aan het doen is, alles klaar voor de nacht. 
 

Inmiddels slaap hij naast me en ga ik hem over niet al te lang achterna. Het was een heerlijke dag!