Pieterburen - Winsum

De nacht is niet om over naar huis te schrijven dus dat doen we ook maar niet meer dan dit. Timo leek niet helemaal fit en was een aantal keer wat verdrietig.

Na de ochtend fles en wat beweging besluit Timo toch nog even te gaan slapen. In die tijd pak ik alle spulletjes weer in en laat alleen datgene wat we nog even nodig hebben staan. De kamer is gelijk een stuk leger en het ziet er al uit alsof we straks zo weg kunnen.

Om half 9 wordt er weer een heerlijk ontbijt bezorgd. We eten er samen van en Timo krijgt gelijk zijn fruit en kijken even naar de weersverwachting. Het regent namelijk flink. De voorspelling lijkt gunstig en als ik de laatste spulletjes heb gebruikt en ingepakt is het droog. Het is meteen warm en je ziet de regen verdampen. 
Ik besluit om gelijk op pad te gaan. Rond half 10 zit Timo er weer klaar voor en checken we uit. We lopen eerst naar de receptie van Waddengenot om nu officieel onze startstempel op te halen. Daarna de route weer aan in Komoot en gaan. 

We beginnen langs de St. Petruskerk en gaan al snel een schelpenpaadje op. Timo brabbelt gezellig en we lopen door de landerijen. Ik realiseer me dat ik de plek waar veel “start-foto’s” gemaakt worden, heb gemist. Typisch iets voor mij. We gaan niet terug. 
Ik zie verderop een vrij hoog en stijl bruggetje verschijnen en zie op mijn watch dat we eroverheen moeten. Er staat een gezin op met drie kinderen. Dit soort dingen vind ik zelf al spannend, laat staan met Timo en de rugzak achterop. Het gezin staat op de brug te kijken en gaan dus niet verder. Ik moet erlangs. Het past allemaal nét en ik loop heel voorzichtig aan de andere kant van het water naar beneden. 
We vervolgen de toch over graspaden en komen nog wat hardlopers tegen. Ik heb gister de route in het boekje bekeken, daardoor weet ik dat we nu een erf van een boerderij op moeten om de weg te vervolgen. Weer komen we een bruggetje tegen over water, dit keer met aan één kant een leuning. 
Uiteindelijk komen we uit bij het asfalt, ik haal andere wandelaars in die zich verwonderen over hoe ik Timo draag. 
Dit pad is een stuk rechtdoor over de weg. Ik vraag me af of het altijd zo rustig is of dat er geen auto’s rijden omdat het zondagochtend is.

ik voel een handje in mijn rechterzij friemelen. Hij brabbelt nog steeds gezellig. Zijn hand pakt mijn shirt vast en na een tijdje voel ik zijn hoofdje opzij leunen en is het stil achter me. 
Vandaag voel ik dat mijn lijf vermoeider is. Mijn benen voelen zwaarder en ook mijn rug is gevoelig. De tas is nu zwaarder vergeleken met gister, omdat alle spullen mee gaan.

Ik betrap me erop dat ik al een paar keer heb gekeken op hoeveel kilometer we zitten. Dit is niet wat ik mezelf toenwenste. Ik verleg mijn gedachten en kijk om me heen, voel de warme zon, hoor de vogels en geniet van het ronkende geluid van Timo. 
Iets verderop worden we door het bos gestuurd. Een WC in een schuur, wat aardig zo op een route waar geen horeca gelegenheden zijn. 

Na het bos lopen we een stukje langs wat huizen en komen aan in Eenrum. Hier heb ik in de Facebook groep wat mensen over gehoord. Een knus dorpje met bij de kerk Harteliefjes. Ik ben benieuwd of ze er nog zijn. Eenmaal bij de kerk herken ik het bord, wat een leuk initiatief! Onhandig bij ik met de rugzak en maakt Timo wat geluidjes waaruit blijkt dat rechtop toch fijner zit en slaapt.

In het boekje en op de site stond een horeca gelegenheid aangegeven “Onder de Molen”. Ik heb in mijn voorbereiding de website opgezocht en las dat het gesloten is. Er is dus geen plek om even te pauzeren. Maar gelukkig slaapt Timo nog steeds en klinkt hij tevreden. 
 

ik loop langs een bushokje met een poster waarop staat “onafscheidelijke duo’s”. Ik moet lachen om het idee van een foto hierbij maken. We worden aangesproken door een man die de uitspraak van vandaag wint. “Lopen jullie het Pieterpad”?. Ik bevestig dat en zijn vervolgvraag luidt “loop je dan helemaal door tot aan Maastricht”? HAHAHA voel de tas even denk ik. Ik maak er een grapje van en zeg dat dat geen goed idee is voor ons allebei. 

Mijn benen beginnen wat pijnlijker te worden. Vooral mijn scheenbenen voelen vervelend. We zitten inmiddels op 8 km en even komt de gedachte in me op dat ik ook de bus verder kan pakken naar de auto. Ik denk aan de kaart van Inès die bij mijn boekje zat waarop het wordt “doorzettingsvermogen” stond. Op dat moment paste het voor mijn gevoel niet zo bij de andere woorden, maar nu voel ik hem. Dit avontuur gaat ook over doorzetten. 
 

Timo wordt tijdens het stuk langs het water wakker en zit rustig om zich heen te kijken. Ik vertel dat ik een horecaplek iets verderop heb gevonden en dat we daar even wat gaan eten en drinken. Vanaf daar is het nog een kleine 3 km naar de auto. Hij valt weer in slaap.

Weer gaan we een hoog bruggetje over (het is net alsof we over het water zigzaggen, zoveel bruggetjes vandaag) en al snel zie ik Maarhuizen staan. We lopen eromheen en komen bij een prachtig terras uit waar het rustig is. Ik haal Timo uit de tas, pak wat eten en drinken en bestel zelf wat. Timo is erg beweeglijk en grijp steeds naar de tas op de grond. Ik leg de doek neer en hem erop en hij vermaakt zich met de tas, de stoelpoot, de grassprieten. 
Ondanks zijn gedrag, is zichtbaar dat hij niet helemaal fit is. Hij snottert en zijn ogen zijn vochtig. Ook op het terras heeft hij het gezien. Ik verschoon hem nog even en til hem ietwat aangedaan weer in de tas. Zodra ik begin te lopen is hij stil en al snel valt hij weer in slaap. 

We lopen nog een stuk door de wei voordat we weer het water overgaan en vervolgens op het asfalt komen. Dat voelt prima nu voor mijn benen. 

Ik zie de borden Winsum en realiseer me dat we er bijna zijn. Dat ons eerste Pieterpad avontuur erop zit en dat het gelukt is het eindstation los te laten en te genieten onderweg. Naast me hoor ik vanuit een sloot luid gekwaak en ik zoek de kletskous en probeer hem nog vast te leggen. 

We wandelen door totdat we het station zien. Bij het station zet ik Timo na een dikke knuffel en kus in de auto en maak ik zijn flesje klaar voor onderweg. De tas gaat achterin en de navigatie staat aan. We rijden terug naar huis en ik klets nog gezellig met hem na in de auto.