Winsum-Garnwerd

Een heel andere start vergeleken met de eerste etappe vandaag, want we gaan met zijn drietjes op pad dit keer! In tegenstelling tot de vorige keer, pak ik nu alles op het laatste moment. Het voelt eigenlijk nog helemaal niet alsof we weer weggaan. Alleen de rugzak in de woonkamer verklapt de plannen. 

Om iets over 11 uur stappen we in de auto op weg naar Groningen. Timo slaapt onderweg. Ik heb een parkeerplaats dichtbij het station uitgezocht en onderweg koop ik de tickets. Ik bedenk me dat ook de route nog gedownload moet worden, tot zover de voorbereidingen deze keer. Eenmaal bij de parkeergarage zijn er werkzaamheden waardoor hij gesloten is. Er ontstaat wat stress en onduidelijkheid over wat te doen, Pieter wil doorrijden naar Winsum en mijn voorkeur gaat uit naar een andere plek in Groningen. Allebei niet echt in staat om onze gedachtengang te delen door de drukte om ons heen is het even zoeken wat de volgende stap wordt. Mede vanwege de gekochte treinkaartjes, wordt het toch Groningen. We parkeren de auto en pakken onze spullen. Timo in de tas en Pieter heeft ook een rugzak mee. We lopen naar het station en zien een Starbucks, even tijd voor een lekker koffietje en Timo zijn fles. We zien dat de trein op dat moment vertrekt, dus we hebben een half uur speling voor wat lekkers (denkt een van ons 😉). 

We nemen het drinken mee en stappen in de trein. Timo blijft nog lekker even uit de tas zodat hij wat kan bewegen. Hij kan sinds een dag zelf staan en test dit gelijk tijdens zijn allereerste treinrit.

 
In de trein ruiken we dat hij toe is aan een schone luier dus aangekomen op het station van Winsum verschonen we hem en gaan we naar het vertrekpunt. Na een paar minuutjes lopen, zien we de eerste markeren en gaan we weer op (Pieter)pad.

We lopen vrijwel de hele route op een smal pad van betonplaten voor fietsers en wandelaars. Aan weerszijden over het algemeen hoog gras waardoor passeren echt alleen gaat door in de berm te staan. De lucht is prachtig onderweg en er is veel water. We praatten over het feit dat we vandaag 6 jaar getrouwd zijn en hoe we dat hebben ervaren tot nu toe en over de dingen die we nog zouden willen. We wandelen ook stukken in stilte, afgewisseld door gebrabbel van Timo. Het is al zo anders nu, hij krijgt veel meer mee van de omgeving, wijst dingen aan, brabbelt en lacht om de dierengeluiden die we horen. Na een paar kilometer valt hij weer heerlijk achter me in slaap en horen we alleen wat licht gesnurk.

 
Hier en daar horen we gekwaak en ineens klinkt het als een waar orkest. Ik stop en stap de berm in om te kijken of ik een van de muzikanten kan zien. Pieter stopt ook en ineens zien we wel honderden kikkers. Allemaal deels boven water, gifgroen en met wangen die zich helemaal uitzetten bij de ademhalingen. Nog nooit hebben we zoiets gezien. 

Ik merk dat het voor Pieter pittig is om te lopen. Extra door zijn tenniswedstrijd van gisteravond maar misschien is het überhaupt teveel. Hij benoemt de pijn en is erg gericht op hoe lang we nog “moeten”. Dit voelt niet fijn. We moeten niks probeer ik duidelijk te maken en ik opper dat er misschien wel OV mogelijkheden zijn voor hem. Dan zien we elkaar gewoon later bij de B&B. Dat wil hij niet dus we bespreken dat dit dan is wat het is en dat het niet helpend is, hoe vervelend ook, om te worden opgezogen in de frustratie. Ik pak de route erbij en zie dat er een restaurant op de route is, dus we besluiten daarheen te gaan en even te gaan zitten en wat te drinken. Timo wordt net daarvoor wakker en wil eigenlijk alweer verder dommelen, maar het lukt om hem te enthousiasmeren.

Als we bijna verder willen gaan, begint het wat te spatten dus we besluiten nog eventjes te wachten. Niet gek, want er kwam een hevig buitje. 
 

We wandelen weer verder en ik heb tijdens onze pauze gekeken waar we van de route af moeten wijken om bij onze slaapplek te komen. We wandelen langs het water en komen nog langs een rustpunt. We zijn nieuwsgierig of ze iets van een ijsje hebben, maar helaas. 
 

We komen op een prachtig plekje waar ik vraag of Pieter een foto van ons wil maken. Best handig zo’n cameraman mee die toch niet op de foto wil. En net op dat moment komen er twee dames langs op de fiets die eerder bij ons op het terras zaten. Een van de vrouwen vraagt of ze een foto van ons zal maken en de twijfelt slaat toe bij Piet. Ik zeg tegen haar dat het niet hoeft, maar Piet besluit dat ze het maar moet doen want dan is het “maar klaar”. Alsof het er van moest komen. Nou goed, aan Family pic dus:

Het gras/riet/weet ik niet wat voor groen is bijna net zo hoog als ik. Het voelt echt alsof dit het enige pad hier is en verder niks.

Al snel komen we bij het punt waar we het pad verlaten om naar onze slaapplek te gaan. Dat wordt nog extra spannend gemaakt door een bord langs de kant.

De B&B is een klein stukje lopen en ligt in de middle of helemaal niks. Pieter is in zijn hoofd al bezig met de kilometers van morgen en kijkt naar de mogelijkheden en alternatieven. Ik blijf nog lekker even bij vandaag en zie het morgen wel. Al hoop ik natuurlijk wel dat het beter gaat. 

We komen aan en worden hartelijk ontvangen door Janny. We installeren ons en laten Timo lekker kruipen door de kamer. Die vermaakt zich kostelijk. Zo leuk om te zien wat voor interessant er op die hoogte is op een nieuwe plek als dit. Hij laat ons echt op een andere manier naar de dingen om ons heen kijken. Dingen die we als normaal beschouwen of waarvan we amper weten dat ze er zijn. Er komt een meisje langs onze kamer en ze stopt: “Weten jullie dat jullie bij mijn opa en oma logeren?”. Ze vertelt dat zij met haar ouders hier in een caravan zit waarvan later blijkt dat dat is vanwege de aardbevingsschade. Wat leuk dat ze even komt buurten.
We worden uitgenodigd voor een kop thee bij Janny en haar man en gaan daarna weer terug naar onze kamer in het oude stallengedeelte. Er is geen supermarkt in de buurt dus we doen het met onze borrelplank van vanmiddag en de zelfgemaakte rabarbertaart van Janny. Timo heeft energie voor tien en maakt het ons nog best lastig richting slaap, maar het lukt. De etappe van rust is begonnen en we laden ons weer op voor morgen.